Heling
als bevrijding van angst







De nieuwe nadruk zal nu op heling liggen. Het wonder is het middel,
de Verzoening het principe en de heling is het resultaat. Zij die spreken van:
“Het wonder van heling” combineren twee orders van werkelijkheid foutief. Heling
is geen wonder. De Verzoening, of het uiteindelijke wonder, is een remedie.
Het is puur een middel, terwijl enige soort van heling een resultaat is.

De orde van de vergissing waarop de Verzoening wordt toegepast is
irrelevant. Uiteindelijk is elke vorm van heling de bevrijding van angst. Maar
om dit te ondernemen dien jij zelf niet bang te zijn. Jij begrijpt heling niet, vanwege
jouw eigen angst. Ik heb er doorgaand op aangeduid en heb het soms, wanneer
jij niet bang was, heel direct gesteld dat jij anderen dient te helen. De reden
is dat hun heling louter getuigt, of blijk geeft van de jouwe.

Een grote stap in het Verzoeningsplan is het ontdoen van vergissingen op alle
niveaus. Ziekte, wat werkelijk ‘niet in jouw juiste geest zijn' is, is het resultaat
van niveauverwarring - in de zin dat het altijd het verkeerde geloof bevat dat,
wat op één niveau verkeerd zit een ander niveau nadelig kan beïnvloeden.

Wij hebben constant gerefereerd naar wonderen als de middelen om niveau-
verwarring te ontdoen. In werkelijkheid moeten alle vergissingen worden gecorrigeerd
op het niveau waar zij plaats vinden. Alleen de geest is tot vergissen in staat. Het lichaam
kan zich abusievelijk gedragen, maar dit is alleen omdat het op misdenken heeft
gereageerd. Het lichaam kan niet scheppen en het geloof dat het dat kan - een
fundamentele vergissing die verantwoordelijk is voor veel van de misvattingen
waarnaar reeds is gerefereerd - produceert alle fysieke symptomen.

Alle fysieke ziekte representeert een geloof in magie. De gehele vervorming,
waardoor magie werd geschapen, berust op het geloof dat er een scheppend vermogen
in materie is die de geest kan beheersen. Deze misvatting kan op twee manieren werken;
er kan abuis worden geloofd dat de geest in het lichaam kan misscheppen, of dat het
lichaam in de geest kan misscheppen. Als het duidelijk gemaakt kan worden dat
de geest, die alleen op het creatieve niveau bestaat, niet voorbij zichzelf kan
scheppen - dan behoeft geen van beide verwarringen voor te vallen.

De reden waarom alleen de geest kan scheppen, is meer voor de hand
liggend dan onmiddellijk duidelijk kan zijn. De Ziel is geschapen. Het lichaam
is een leermiddel voor de geest. Leermiddelen zijn in zichzelf geen lessen. Hun
doel is louter het denken van de leerling te vergemakkelijken. Het meeste wat een
misbruik van een leermiddel kan doen is falen te vergemakkelijken. Het heeft
in zichzelf geen vermogen om feitelijke leervergissingen aan te brengen.

Het lichaam, mits juist begrepen, deelt de onaantastbaarheid van de Verzoening
als een naar tweekanten snijdende applicatie. Dit is niet omdat het lichaam een wonder
is, maar omdat het van nature niet open is voor misinterpretatie. Het lichaam is louter een
feit. De vermogens ervan kunnen en zijn frequent, overgeëvalueerd. Hoe dan ook is het bijna
onmogelijk om het bestaan ervan te ontkennen. Zij die dat doen laten zich in met een uitzonderlijk
onwaardige vorm van ontkenning. Het gebruik van het woord ‘onwaardig' hier, duidt simpelweg
aan dat het niet nodig is om de geest te beschermen door het geestloze te ontkennen. Er
bestaat geen twijfel dat de geest kan misscheppen. Als men dit onfortuinlijke aspect
van zijn vermogen ontkent, ontkent men eveneens het vermogen zelf.

Alle materiële middelen die de mens accepteerd als remedies voor lichamelijke
ziekte zijn simpelweg herformuleringen van magische principes. Het was het eerste
niveau van de vergissing om te geloven dat het lichaam zijn eigen ziekte schiep. Daarna is
het een tweede misstap om te pogen het te helen door non-creatieve middelen. Daar volgt
hoe dan ook niet uit dat de toepassing van deze heel zwakke correctiemiddelen des duivels
zijn. Soms heeft de ziekte een zodanig grote greep op de geest van het individueel dat het
hem ontoegankelijk voor de Verzoening maakt. In dit geval zou iemand er wijzer aan doen
een compromisaanpak te benutten, waarbij iets van buitenaf tijdelijk helend geloof geeft. Dit
is omdat het laatste wat een niet rechtgeaarde (of zieke) persoon nodig heeft, een toename
van angst is. Zij bevinden zich reeds in een door angst verzwakte staat. Als zij op een
ongepaste manier worden blootgesteld aan een puur en onvervalst wonder, kan dit
hun in paniek werpen. Dit is alleszins mogelijk voor te vallen wanneer omgekeerde
waarneming het geloof heeft geïnduceerd dat wonderen beanstigend zijn.

De waarde van de Verzoening ligt niet in de manier waarop die wordt uitgedrukt.
In feite, als het waarachtig wordt gebruikt zal het onvermijdelijk uitgedrukt worden
op een manier die het meest helpvol is voor de ontvanger, niet de gever. Dit betekent
dat een wonder, om zijn volle doeltreffendheid te bereiken, uitgedrukt moet worden in
een taal die de ontvanger zonder angst kan begrijpen. Het volgt daaruit in geen geval
dat dit het hoogste niveau van communicatie is waar hij toe in staat is. Maar het be-
tekent dat dit het hoogste niveau van communicatie is waar hij nu toe in staat is.

De gehele doelstelling van het wonder is om het niveau van communicatie omhoog
te brengen, niet om regressie (als onjuist gebruik) erop aan te brengen. Voordat het veilig
is om wonderwerkers op deze wereld los te laten, is het essentieel dat zij volledig de angst
voor bevrijding begrijpen. Anders kunnen zij onopzettelijk het verkeerde geloof aan brengen
dat bevrijding gevangenschap is, wat erg overheersend is. Deze miswaarneming verrees vanuit
het geprobeerde beschermingsmiddel (of de misverdediging) dat pijn tot het lichaam beperkt
kan worden. Dit was vanwege de veel grotere angst (welke deze tegenspreekt) dat de geest
zichzelf pijn kan doen. Geen van beide vergissingen is werkelijk betekenisvol, want de mis-
scheppingen van de geest bestaan niet werkelijk. Dat te herkennen is een veel beter
beschermingsmiddel dan enige vorm van niveauverwarring, vanwege de voordelen
van het introduceren van de correctie op het niveau van de vergissing.

Het is essentieel dat de herinnering aan het feit dat alleen de geest in het geheel
kan scheppen, bij jou blijft. Impliciet hierin is het logische gevolg dat de correctie
op het gedachtenniveau thuishoort en niet op enig niveau waarop de schepping niet
toepasbaar is. Om een eerder standpunt te herhalen en tevens om het wat uit te breiden;
de Ziel is reeds volmaakt en behoeft daartoe geen correctie. Het lichaam bestaat niet
werkelijk, behalve als een leermiddel voor de geest. Dit leermiddel is niet werkelijk
tot onderwerp voor zijn eigen vergissingen, omdat het werd geschapen maar niet
scheppend is. Het zou dan overduidelijk moeten zijn, dat de schepper corrigeren
(of hem aansporen tot het opgeven van misscheppen) de enige toepassing
van de schepping is die van nature werkelijk betekenisvol is.

Wij hebben al eerder gezegd dat magie in wezen het geestloze of destructieve
(misschapen) gebruik van de geest is. Fysieke medicijnen zijn vormen van ‘betoveringen'.
In zekere zin zijn zij een meer welwillende vorm, in dat zij niet de de misvatting van bezit
impliceren die binnentreed wanneer een geest gelooft dat het een ander kan bezitten. Daar
dit aanmerkelijk minder gevaarlijk is, alhoewel nog steeds incorrect, heeft het zijn voordelen.
Het is met name helpvol voor de therapeut die werkelijk wil helen, maar zelf nog steeds
bang is. Door fysieke vormen te gebruiken om te helen, mengt hij zich niet in enige vorm
van slavernij, alhoewel hij niet de Verzoening toepast. Dit betekent dat zijn geest
door angst is afgestompt, maar niet actief in vervorming is betrokken.

Zij die bang zijn om de geest te gebruiken om te helen doen er juist aan het te vermijden,
want het simpele feit dat zij bang zijn heeft hun kwetsbaar voor misscheppen gemaakt. Zij zijn
daarom genegen om enige heling, die zij mogelijkerwijze voortbrengen, verkeerd te begrijpen en,
omdat egocentriciteit en angst meestal gezamenlijk voorvallen, zullen zij niet in staat blijken de
werkelijke Bron van heling te accepteren. Onder deze omstandigheden is het veiliger voor hen
om tijdelijk op fysiek helende middelen te vertrouwen, omdat zij die niet kunnen miswaar-
nemen als hun eigen scheppingen. Zo lang als hun eigen kwetsbaarheid aanhoudt, is
het essentieel om hen weerhouden van wonderen zelfs maar te proberen.

Wij zeiden in een voorgaand gedeelte dat het wonder een uitdrukking van een
wonderbaarlijke geestestoestand is. Een wonderbaarlijk geestestoestand betekent
louter rechtgeaard zijn in de zin waarin we het nu gebruiken. Rechtgeaard zijn brengt
de geest van de wonderwerker, of de ontvanger van het wonder, noch in vervoering,
noch depriveert het hem. Echter, als een scheppende actie, hoeft het wonder niet
de juiste geestestoestand van de ontvanger af te wachten. In feite, het is zijn doel
om hem tot zijn rechtgeaardheid te herstellen. Maar het is essentieel dat de
wonderwerker in zijn juiste geest is of hij zal niet in staat zijn de juiste
geestestoestand in iemand anders te bewerkstelligen.

De heler die op zijn eigen gereedheid steunt, brengt zijn begrip in gevaar. Hij is
volmaakt veilig zolang als hij volledig onbezorgd is over zijn eigen gereedheid, maar
een een volledig vertrouwen in het mijne onderhoudt. Vergissingen van dit soort produceren
erg onvoorstelbaar gedrag, wat gewoonlijk een punt aanraakt van onderliggende onbereidheid
om mee te werken. Deze vergissingen introduceren onvermijdelijk inefficiëntie in het gedrag
van de wonderwerker en ontwrichten tijdelijk zijn wonderbaarlijk geestestoestand. Wij
hebben voor alle correctieve processen gesteld dat wij eerst herkennen dat dit angst is.
Tenzij angst was binnengetreden, zou de correctieve procedure nooit nodig zijn
geweest. Als jouw wonderen werkende gesteldheid niet werkt, is het
altijd omdat angst erin is binnengetreden en het heeft ontzet.

Alle vormen van niet rechtgeaard zijn, zijn het gevolg van een weigering
om de Verzoening voor jezelf te aanvaarden. Wanneer de wonderwerker de
Verzoening accepteerd, plaatst hij zichzelf in een positie waarin hij herkent dat
degenen die heling nodig hebben simpelweg diegenen zijn die dat nog niet hebben
gedaan. De reden dat jij de onmetelijke stralingsdraagwijdte van jouw innerlijke
illuminatie voelde, is dat jij je bewust was dat rechtgeaard zijn heling is.

De enige verantwoordelijkheid van de wonderwerker is om de Verzoening voor
zichzelf te accepteren. Dit betekent dat hij weet dat de geest het enige scheppende
niveau is en dat zijn vergissingen door de Verzoening zijn geheeld. Als hij dit eenmaal
accepteerd, kan zijn geest alleen maar helen. Door zijn geest enig destructief potentieel
te ontkennen en de puur constructieve vermogens ervan te herstellen, heeft hij zich in een
positie geplaatst waar hij de niveauverwarring van anderen kan ontdoen. De boodschap
die hij dan aan anderen geeft, is de waarheid dat hun geesten werkelijk overeenkomstig
constructief zijn en dat hun eigen misscheppingen hun geen pijn kunnen doen. Door dit te
bevestigen bevrijdt de wonderwerker de geest van het overevalueren van zijn eigen
leermiddel (het lichaam) en hersteld hij de geest naar zijn waarachtige positie als de
leerling. Het zou opnieuw benadrukt moeten worden dat het lichaam niet leert, net
zo min als dat het schept. Als een leermiddel volgt het louter de leerling, maar
als het vals wordt toepast met zelf-initiatief wordt het een serieuze
obstructie voor het leren dat het zou bewerkstelligen.

Alleen de geest is in staat tot verlichting. De Ziel is reeds verlicht en het lichaam
zelf is te dicht. De geest kan hoe dan ook zijn eigen verlichting naar het lichaam
brengen door te herkennen dat dichtheid het tegenovergestelde is van intelligentie en
daarom niet ontvankelijk voor onafhankelijk leren. Het wordt echter eenvoudig in lijn
gebracht met een geest die heeft geleerd voorbij de dichtheid naar het licht te kijken.

Correctief leren begint altijd met het ontwaken van het spirituele oog en het wegkeren
van het geloof in fysiek zicht. De reden dat dit angst met zich mee brengt is dat de mens
bang is voor wat zijn spirituele oog zal zien, wat is waarom hij het in de eerste plaats heeft
gesloten. Wij zeiden reeds eerder dat het spirituele oog geen vergissingen kan zien en alleen in
staat is om eraan voorbij te zien naar de verdediging van de Verzoening. Er bestaat geen twijfel
dat het spirituele oog extreem ongemak veroorzaakt door wat het ziet. Wat de mens vergeet is
dat het ongemak niet de uiteindelijke uitkomst van zijn waarneming is. Wanneer het spirituele
oog is toegestaan op het bevlekte altaar te zien, kijkt het eveneens onmiddelijk naar de
Verzoening. Alles wat resulteert uit een accuraat spiritueel bewustzijn, is louter gericht
naar de correctie. Ongemak wordt alleen veroorzaakt om de behoefte
om geforceerd te corrigeren naar het bewustzijn te brengen.

Wat het fysieke oog ziet is niet correctief, noch kan het gecorrigeerd worden
door enig middel wat fysiek kan worden waargenomen. Zolang als een mens gelooft
in wat zijn fysieke zicht hem verteld, zal al zijn correctieve gedrag verkeerd gericht zijn. De
reden waarom de werkelijke visie is verduisterd, is omdat de mens het niet kan verduren om
zijn eigen bevlekte altaar te zien. Maar daar het altaar bevlekt is wordt dit feit dubbel gevaarlijk,
tenzij het is waargenomen. Deze waarneming is geheel zonder bedreiging vanwege de Verzoening.
De angst voor heling verrijst uiteindelijk vanuit een onbereidheid om het onherroepelijke feit
te accepteren dat heling noodzakelijk is. De angst verrijst vanwege de noodzakelijke
bereidheid om te kijken naar wat de mens zichzelf heeft aangedaan.

Heling was een vermogen dat na de scheiding aan de mens werd verleend, omdat het
ervoor volledig onnodig was. Zoals alle aspecten van het ruimte-tijd geloof, is het helende
vermogen tijdelijk. Echter, zolang als tijd aanhoudt, blijft heling onder de sterkere menselijke
beschermingen. Dit is omdat heling altijd op liefdadigheid berust en liefdadigheid is een manier
van de volmaaktheid van een ander waar te nemen zelfs als hij het niet in zichzelf kan zien. De
meeste verheven concepten, waar de mens nu toe in staat is, zijn tijd-afhankelijk. Liefdadigheid
is werkelijk een zwakkere reflectie van een veel vermogender liefde-omvattendheid, wat ver
voorbij enige vorm van liefdadigheid is waar de mens vooralsnog zicht op heeft. Liefdadigheid
is essentieel voor rechtgeaardheid, in de beperkte zin waarin rechtgeaard zijn nu verworven
kan worden. Liefdadigheid is een manier van naar een ander zien alsof hij al ver voorbij zijn
eigenlijke verwervingen in tijd is gegaan. Daar zijn eigen denken gebrekkig is kan hij zelf de
Verzoening niet zien, of hij zou in het geheel geen behoefte aan liefdadigheid hebben. De
liefdadigheid die hem is toegewezen is beide een erkenning dat hij zwak is en een her-
kenning dat hij sterker zou kunnen zijn. De manier waarop deze beide overtuigingen
zijn gesteld impliceert duidelijk hun afhankelijkheid van tijd en maakt het nogal
duidelijk dat liefdadigheid binnen het kader van de menselijke beperkingen
ligt, alhoewel ten opzichte van de hogere niveaus.

Wij zeiden al eerder, in feite twee keer, dat alleen de Openbaring tijd overstijgt.
Het wonder, als een uitdrukking van menselijke liefdadigheid, kan het op z'n best
bekorten. Het moet echter begrepen worden, dat wanneer een mens een wonder
aan een ander aanbiedt, hij de tijd van lijden voor beide verkort. Dit introduceert
een correctie in het Verslag, wat terugwerkend zowel als progressief corrigeert.







Dit is een gedeeltelijke weergave van een directe dictatie van Jezus Christus.
De gehele weergave van deze dictatie is later in aangepaste vorm gepubliceerd
als Hoofdstuk 2 van Een Cursus In Wonderen.



Terug